Së dyti, (tektonika e pllakave) ka ndikuar në rrjedhat e oqeanit dhe atmosferës. Për shembull, ngritja e istmusit të Panamasë rreth 3 milionë vjet më parë ndryshoi rrymat e oqeanit Atlantik dhe Paqësor, duke kontribuar në ftohjen e Arktikut. Së treti, ndryshimi i përbërjes së atmosferës , veçanërisht ulja e gazeve serrë si dioksidi i karbonit, krijoi një efekt zinxhir që përforcoi ftohjen. Kur akullnajat zgjerohen, ato reflektojnë më shumë rrezatim diellor përsëri në hapësirë (një fenomen i njohur si albedo ), duke e bërë Tokën edhe më të ftohtë.
Gjatë epokës së fundit të madhe akullnajore (Pleistoceni), rreth 115,000 deri në 11,700 vjet më parë, peizazhi i Tokës u transformua rrënjësisht. epoka e akullnajave
Malet tona, sidomos Alpet Shqiptare (Bjeshkët e Nemuna) dhe Korabi, ishin qendra e akullnajave alpine. Luginat e thella që shohim sot, si ajo e Valbonës apo Thethit, janë "gërvishtur" dhe formuar nga lëvizja e ngadaltë por e fuqishme e akullit mijëra vite më parë. Së dyti, (tektonika e pllakave) ka ndikuar në
